محیط آموزشی ناامن برای کودکان ما!
 


کودکسان ، مدرسه ، دانشگاه و کلیه مراکز آموزشی، باید امن ترین محل برای کودکان باشد. اما در ایران تحت حکومت قدرت اسلامی، نه تنها این محیطها امن نیست، بلکه هر روزه روزنامه ها ی داخل کشور، خبر از دهها حادثه غم انگیز و قاجعه بار دارند. هنوز چند ماهی از خبر ، جزقاله شده کودکان مدرسه ، نگذشته است. روزنامه مهر می نویسد که در آخرین روزهای 83 دیوار مدرسه ” راه زینب“ در منطقه آموزشی 2 آموزش و  پرورش، قرو ریخت. این افقاق زمانی رخ داده است که دانش آموزی در مدرسه نبوده است. ساعت 5 بعداز ظهر. تصور کنید که اگر این اتفاق در ساعاتی رخ می دادد که دانش آموزان در حیاط مدرسه ، مشغول به بازی بودند، چه فاجعه می شد. تصور آن حتی ، قلب آدمی را تکان می دهد.
این اتفاق در منطقه 2 تهران، در سعادت آباد افتاده است. با  یک حساب ساده ، می توان حدس زد که در محله های جنوب تهران، اوضاع مدارس از چه قرار است.
جمهوری اسلامی در طول سالیان نگین عمر خود، نه تنها به رفاه، بهداشت، آموزش کودکان ما ، اهمیتی نداده است ، بلکه با سیاستهای ضد انسانی و ضد کودک خود، هر روزه  بانی و باعث صدها فاجعه و مرگ، صدها هزار کودک شده است. 
جامعه ای که در آن کودک از امنیت، رفاه ، آسایش ، آموزش ، بهداشت، مسکن ، تفریح و بازی، محروم باشد، جامعه ای است محکوم به فنا، محکوم به ریزش، محکوم به سقوط و نابودی. این صدای ریزش دیودارهای جامعه اسلامی است که به گوش می رسد. جامعه متمدن ، مدرن و امروزی ایرانیان ، بیش از این ،نمی تواند، ریزش کودکان بیگناه ما را ، چون برگهای پاییزی ، نگاره گر باشد. مردم ما ، آن جامعه ای را خواهانند که کودک و خواستها و نیازهایش، درصدر برنامه های آن جامعه باشد. نمایشها خیابانی برای دفاع از حقوق کودکان، از فستیوال آدم برفی تا جشن بادبادکها. رشد روز افزون انمجنها  و نهادهای مدافع حقوق کودک. رشد سایتهایی که منافع و حقوق کودک را حمایت می کنند. و صدها نشانه مسرت بخش دیگر، نشان از تحول عظیمی در آینده کودکان ایران دارد. تحولی رادیکال که کودکان را در جایگاه اصلی و انسانی خود، قرار خواهد داد. جا دارد که ما پدران و مادرانی که عاشقانه به فرزندانمان عشق می ورزیم، آستینها را بالا زده  و انجمنهای دفاع از حقوق کودکان را گسترش دهیم.
هم اکنو این انجمنها و مجامع، در سراسر کشور فعال هستند. کافی است که پدران و مادرانی که به آینده ای خوشبخت و پر از شادی و رفاه ، برای کودکانش خواستار هستند، دور هم جمع شوند و از محلات خویش شروع کنند. در هر محله می توان این انجمنها و  و جمعها را تشکیل داد. از حقوق کودکان باید از همان محلات شرو ع کرد و دفاع کرد.

 دولت موظف است که امنیت محیط های کودکان را مانند مهد کودک و مدرسه تامین کند.
 سالانه میلیاردها دلار خرج تجهزات پلیس و وزارت اطلاعات و ارتش می شود. تنها درصدی از این پولها می تواند، محیطی امن برای کودکان در مدرسه فراهمی آورد. سران حکومت اسلامی، دواطلبانه این کار را نخواهند کرد باید، با قدرت مردم آنان را وادار به اینکار کرد.